تروما چیست و چگونه مدیریت می شود؟

[ad_1]

تروما چیست و چگونه بر ما تأثیر می گذارد و چگونه می توانیم به طور مؤثر با آن مقابله کنیم؟

به گزارش ایسنا، فرادید او نوشت: «ساعت 1:45 بامداد پنجشنبه در ژوئن بود. خوب به یاد دارم که از خواب بیدار شدم و ملحفه های تخت را محکم گرفتم. همه چیز اطرافم می لرزد. احساس گیجی کردم. نمی دانستم چه خبر است. اول فکر کردم ممکن است کابوس زلزله دیده باشم. تنها چیزی که می دانستم این بود که با ترس شدید از خواب بیدار شدم و ناگهان صدای جیغ و فریاد و از دور صدای آژیر به گوشم رسید. آنجا بود که متوجه شدم اتفاق بسیار بدی افتاده است. از پنجره پشتی اتاق خوابم به بیرون نگاه کردم تا ببینم چه اتفاقی افتاده است، اما همه چیز به طرز وحشتناکی تاریک بود و فقط نور ستاره ها در مه صبحگاهی سوسو می زدند. وقتی موقعیتم را پیدا کردم و از سلامت اعضای خانواده‌ام مطمئن شدم، لباس پوشیدم و بیرون رفتم تا ببینم چه اتفاقی افتاده است.

به یاد دارم که هوا هنوز پر از زباله و آشغال بود که این طرف و آن طرف معلق بود و همه چیز با لایه نازکی از غبار خاکستری پوشیده شده بود. به محض رفتن، همسایه ام را دیدم که با حوله در گوشه ای ایستاده است. صورتش رنگ پریده و مات شده بود، پلک نمی زد و دهانش باز بود. از او پرسیدم چه اتفاقی افتاده است و او بدون اینکه چیزی بگوید فقط گفت ساختمان روبروی خیابان. برج های Champlain در Surfside، فلوریدا بودند و حداقل نیمی از مجموعه در بالای خود ساختمان فرو ریخت، کل دوازده طبقه، و مشخص شد که ساختمان در زمان روز مملو از جمعیت است.

طولی نکشید که شوکه شدم و دهانم باز ماند. همانطور که قلبم از درون می تپید. من به زندگی هایی که از دست رفتند و مصیبت هایی که بر ما آمد فکر می کردم.

من شخصاً هیچ یک از قربانیان آن ساختمان را نمی شناختم، اما فراموش نمی کنم که بسیاری از آنها را در حال استراحت در بالکن خود دیدم. منظره اقیانوس از آنجا به خصوص در شب و زیر نور ماه باید تماشایی بوده باشد. متأسفانه، تنها منظره ای که در آن صبح باقی مانده بود، توده سرنوشت ساز خشکی نزدیک دریا بود.

در روزهای بعد، تیم های جستجو و نجات از سراسر منطقه مجهز به جرثقیل، کاوشگر، پهپاد و سگ در محل حاضر شدند و به دنبال نشانه های حیات بودند. حتی رئیس جمهور ایالات متحده برای حمایت از خانواده قربانیان و اولین امدادگرانی که خستگی ناپذیر برای نجات جان قربانیان تلاش کردند، به صحنه آمد. اما در نهایت با وجود تمام تلاش و شهامت، هیچ بازمانده دیگری پیدا نشد. اگر چه دردی که من می کشم به اندازه درد خانواده قربانیان نیست، اما آن را عمیقاً در خودم احساس می کنم زیرا هنوز پس از این فاجعه احساس اضطراب و اندوه عمیقی دارم.

تروما چیست؟

تروما یا تروما یک تجربه غم انگیز و ناراحت کننده است. تقریباً همه ما تقریباً یک یا چند رویداد آسیب زا مانند مرگ را در طول زندگی خود تجربه می کنیم. می توان گفت آسیب های روانی، در کنار تمام شگفتی های زندگی، بخشی از تجربه ما انسان هاست. در واقع، تخمین زده می شود که 70٪ از همه بزرگسالان حداقل یک رویداد آسیب زا را در زندگی خود تجربه می کنند.

آسیب روانی می تواند در اثر هر نوع حادثه آسیب زا ایجاد شود. از جمله سوء استفاده عاطفی، خشونت، بلایای طبیعی و حوادث. با این حال، اساساً دو نوع تروما وجود دارد:

نوع 1: حادثه ای مانند آسیب روحی ناشی از تصادف رانندگی یا بلایای طبیعی مانند زلزله.

نوع 2: یک رویداد آسیب زا که طولانی و مکرر است، مانند سوء استفاده عاطفی توسط یک قلدر در مدرسه که بارها و بارها تکرار می شود.

آسیب های عاطفی، مانند بسیاری از آسیب های فیزیکی، مشخص هستند اما لزوما دیده نمی شوند. در واقع، علائم آسیب عاطفی و روانی می تواند ماهیت عاطفی و فیزیکی داشته باشد.

شایع ترین علائم عاطفی عقب ماندگی ذهنی: بیهوشی، عصبانیت، اضطراب، احساس گناه، غمگینی، سردرگمی، ناامیدی و شرم

شایع ترین علائم جسمی کمبود ذهنی: خستگی، تمرکز ضعیف، بی اشتهایی، پرخوری، بی خوابی، پرخوابی و فشار خون بالا.

در حالی که اکثر مردم حداقل یک رویداد آسیب زا را در زندگی خود تجربه می کنند، همه افراد آسیب های تروماتیک یا روانی را در نتیجه یک رویداد آسیب زا تجربه نمی کنند. با این حال، احتمالاً شناخته شده ترین اختلال تروماتیک PTSD یا اختلال استرس پس از سانحه است. این اختلال ناشی از قرار گرفتن در معرض یا تهدید به مرگ واقعی، آسیب جدی یا خشونت جنسی است که ممکن است مستقیماً توسط شخص مبتلا به این اختلال تجربه یا شاهد بوده باشد. سپس در اثر این رویداد آسیب زا، فرد خاطرات و خاطرات مکرر، غیرارادی و آزاردهنده ای را تجربه می کند.

بسیاری از افراد مبتلا به PTSD در ایجاد روابط نزدیک مشکل دارند و اغلب از موقعیت هایی که شبیه یک رویداد آسیب زا هستند اجتناب می کنند. برخی از علائم شایع PTSD عبارتند از تحریک پذیری (تحریک پذیری و نوسانات خلقی)، گرفتگی صدا، واکنش های بیش از حد، اختلالات خواب، و رفتارهای خود تخریبی از جمله خشونت، خودکشی و اعتیاد.

منظور ما این نیست که از این پس باید سعی کنید برای یک تجربه آسیب زا قریب الوقوع آماده شوید، بلکه باید ابزارهایی را برای مقابله موثر با چنین احتمالی در اختیار داشته باشید. به همین منظور در ادامه این مقاله به ارائه 5 روش موثر برای رهایی از استرس ناشی از حوادث آسیب زا می پردازیم.

ابراز وجود

برای برخی افراد، به اشتراک گذاشتن و به اشتراک گذاشتن تجربه‌شان از فاجعه‌ای که متأسفانه در برابر چشمانشان رخ داده، آرامش‌بخش است، و برای من، نوشتن این مقاله راهی سالم برای بیان احساساتم به شیوه‌ای سازنده است.

هنوز هم برای من سخت است که درباره این فاجعه بدون مرور مجدد قسمت هایی از آن صحبت کنم. با وجود این، من می توانم در مورد آن با ناراحتی عاطفی نسبتا کمی بنویسم. من عمیقاً معتقدم که نوشتن به من کمک کرده است که جهان را از منظری عینی‌تر و خودمحورتر ببینم و مطمئن هستم که نوشتن درباره احساسات و خاطرات برای کسانی که رویدادهای آسیب زا را پشت سر گذاشته‌اند مؤثر خواهد بود.

با این حال، اگر وقت یا حوصله نوشتن درباره اتفاقات تلخی که تجربه کرده اید را ندارید، می توانید با کمک هنر احساسات خود را بیان کنید. گاهی یک عکس به اندازه هزار کلمه می ارزد.

مشاوره

درد عاطفی یک رویداد آسیب زا هرگز نمی تواند به طور کامل التیام یابد. بنابراین، علاوه بر بیان خود، راه دیگری برای مقابله با این آسیب، مشاوره است. یک درمانگر آموزش دیده می تواند به شما کمک کند تا احساسات خود را به طور سازنده و با سرعتی قابل کنترل هیجانی پردازش کنید.

مشاوره این پتانسیل را دارد که به شما کمک کند تا از خاطرات تلخ راه بی خطری پیدا کنید و این با راهنمایی های حرفه ای انجام می شود تا شما را در مسیر درست نگه دارد. هنگامی که صحبت از درمان بیماران ترومایی می شود، حساسیت زدایی از طریق حرکت چشم و پردازش مجدد یا EMDR به عنوان پذیرفته شده ترین روند بالینی شناخته می شود.

این درمان ادعا می کند که پس از تجربه یک رویداد آسیب زا، مغز را درگیر رهاسازی افکار، احساسات و تصاویر می کند و روان درمانی EMDR مسیرهای ذهنی ایجاد می کند که به طور موثر عوامل ناراحت کننده را با حداقل اختلال عاطفی آزاد می کند.

مراقبه

چشم ها و گوش های شما ممکن است آنطور که باید قبل از بلوغ باز نشده باشند. ممکن است از آرامش محروم شوید. با این حال، وضعیت شما هر چه باشد، کنترل روح شما در دستان شماست، که به اعتقاد من دروازه ای برای ورود به احساسات شماست.

مدیتیشن به شما کمک می کند تا با اعماق درون خود ارتباط برقرار کنید تا بتوانید احساس آرامش درونی بیشتری را تجربه کنید و روح خود را برای محافظت از آن در برابر انرژی های منفی تغذیه کنید. مدیتیشن، همراه با سایر مداخلات غیردارویی مکمل، نشان داده شده است که به طور قابل توجهی علائم PTSD شدید تجربه شده توسط سربازان پس از جنگ را کاهش می دهد.

بنابراین، تمام وسایل الکترونیکی را دور بریزید! (نترسید، شما قادر به انجام این کار خواهید بود.) برای التیام روح و روان خود آماده باشید و برای چند لحظه نگران چیزی جز سلامت روان خود نباشید.

یک مکان آرام و امن برای شروع پیدا کنید، شاید جایی در کف اتاق خواب و شاید نزدیکتر به پنجره. کفش های خود را در بیاورید، به آرامی چهار زانو بنشینید، سپس به آرامی دست های خود را روی ران های خود قرار دهید و چشمان خود را ببندید. چند نفس عمیق بکشید و شروع به خاموش کردن ذهن خودآگاه خود کنید و در عین حال قدرت شفابخش آرامشی را که در آن لحظه شما را احاطه کرده است در آغوش بگیرید. تا زمانی که می خواهید در این موقعیت بمانید!

ورزش

ورزش منظم می تواند استرس ناشی از ضربه را کاهش دهد. چگونه؟ با افزایش تولید اندورفین، انتقال دهنده های عصبی در مغز که به تنظیم خلق و خو کمک می کنند. علاوه بر این، ورزش هوازی گردش خون را بهبود می بخشد، که برای دستیابی به سطح مطلوب سلامت ضروری است، زیرا جریان خون و اکسیژن کافی را به تمام اندام های بدن می دهد. در نتیجه، قلب شما را سالم و ذهن شما را هوشیار نگه می دارد تا بتوانید احساسات خود را با وضوح بیشتری پردازش کنید.

ورزش باعث تقویت بدن، تقویت بدن و کاهش وزن اضافی می شود که قوی ترین پادزهر برای علائم ضربه است.

ارتباط

ترک یکی از شایع ترین علائم مرتبط با تروما است. در بسیاری از موارد، کسانی که رویدادهای آسیب زا را تجربه کرده اند، برای جلوگیری از آسیب بیشتر، از دیگران کناره گیری می کنند. اما از آنجایی که انسان اساساً موجودی اجتماعی است، ناخواسته با کناره گیری از همنوعان خود فرصت زندگی کامل و پربار را از خود سلب می کند.

افرادی که در کودکی مورد آزار عاطفی، فیزیکی یا جنسی قرار گرفته‌اند، اغلب نمی‌توانند در بزرگسالی به دیگران اعتماد کنند. در نتیجه، به عنوان بزرگسالان، نمی توانند روابط بین فردی قوی ایجاد کنند. بنابراین، من قویاً توصیه می کنم که هر کسی که در هر مقطعی از زندگی خود هر نوع آسیبی را تجربه کرده است به یک گروه پشتیبانی بپیوندد تا با کسانی که تجربیات مشابهی داشته اند ارتباط برقرار کنند.

نتیجه

در نتیجه، تروما بخشی اجتناب ناپذیر از تجربه انسانی است. همه ما در مقطعی از زندگی، دیر یا زود حداقل یک رویداد آسیب زا را تجربه می کنیم. به عبارت دیگر، وقوع این رویداد اجتناب ناپذیر است. اگر سعی کنید تا آخر عمر از رویدادهای آسیب زا فرار کنید، به احتمال زیاد تجربیات شگفت انگیز زندگی را از دست خواهید داد. خبر خوب این است که می‌توانید از آسیب‌های روحی و جسمی، البته با گذشت زمان و در بسیاری از موارد، با کار سخت خود، بهبود پیدا کنید.

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.