در شعر علوی شکست می خوریم

[ad_1]

محمود حبیبی کسبی می گوید: امروز در شعر علوی دچار غفلت می شویم و اشعاری می گوییم که در شأن حضرت علی (ع) و پایین آمدن مقام کلامی و پایگاه مولوی است.

این شاعر در گفت وگو با ایسنا، درباره جایگاه شعر علوی در شعر و ادبیات گفت: این موضوعی فراگیر است و اگر بخواهم بتوان به آن کوتاه، عمیق، جدی و کارآمد پرداخت. خیلی زود باشد.” این را بگویم که موضوع شعر و موضوع شعر است که عمق و جدیت شعر را مشخص می کند. آدمی مثل امیرالمومنین علی (ع) آدمی است که اگر از هر زاویه ای به این موجود عجیب کلامی بنگرید، می تواند شاعر شود; زیرا شخصیت امیرالمومنین(ع) چه در واقعیت، چه در کتب تاریخی و چه در ادبیات و شعر، شخصیتی چندوجهی است.

وی سپس گفت: حضرت علی (ع) از نظر عبادت در اوج است تا جایی که برخی گمان نمی کنند که او بنده نیست و خداست و به این خطا افتاده اند، در طول تاریخ اسلام هر دو حرف وجود دارد. و ضرب المثل ها اگر به مبارزات امام در اوج مبارزه دقت کنید، به شجاعت و دلاوری ایشان نگاه کنید، می بینید که در طول تاریخ مثل ایشان نبوده است. وقتی به حکومت و دولت او نگاه می کنید، می بینید که در اوج عدالت است و با برادر و دشمنش یکسان رفتار می کند.

حبیبی کسبی در ادامه خاطرنشان کرد: فردی که در هر زمینه ای در نگاه اول در راس قرار دارد، فرصت خوبی برای شاعر و هنرمند ایجاد می کند که می توانم در حوزه های مختلف به این موضوع بپردازم، اما مشکلی که پیش می آید این است که اگر شخصیت در همه زمینه ها باشد. در اوج هستند، اگر در میدانی پله ای پایین بیاییم، حیثیتشان کم می شود و در آن سهل انگاری و سرزنش می شویم، از طرفی در صفات انسانی آنقدر پیشرفته است که عده ای را فریب داده است. اگر بخواهید از غلو که صنعت شعری است علیه امیرالمومنین علیه السلام استفاده کنید، ممکن است به ورطه غلو بیفتد و شعرشان مشکل اعتقادی داشته باشد.

وی تاکید کرد: سرودن شعر برای امیرالمومنین(ع) چه مداحی و چه مرثیه ای، هرچند به نظر آسان می آید، اما بسیار سخت است. در طول تاریخ ادبیات، شاعران زیادی درباره او سروده اند. شاید کمتر شاعری را بیابیم که حداقل یک شعر در مدح امیرالمومنین در دیوان خود نداشته باشد. شاید امام علی (ع) تنها شخصیتی در تاریخ اسلام باشد که شعری در مدح و مرثیه و مدح بر کاناپه همه شاعران دارد.

شاعر مجموعه های «منشور»، «دستیر» و «نیش» درباره روایاتی از جمله درد دل امام علی (ع) با چاهی در شعر بیان کرد: باید صادق و دلسوز باشد تا بتواند با آن حضرت صحبت کند. درد و دل، پس به چاهی می رود که صدای او را نمی شنود و با خدایش مجادله می کند.

حبیبی کسبی درباره آسیب شناسی شعر علوی نیز گفت: در این سال ها زیبایی های شعر ولایی و زیبایی شناسی شعر ولایی و شیعه را کنار گذاشتیم و خشخاش بیشتری را سوراخ کردیم و به سراغ آسیب و آسیب شناسی شعر ولایی رفتیم. اما سوال من این است که دوستانی که در طول این سالها به مناسبت مذهبی می آیند، سراغ آسیب و آسیب شناسی شعر مناسب مذهبی خود می روند، آیا زیبایی های شعر ولایی را دیده اند و زیبایی شناسی شعر ولایی را بررسی کرده اند؟ من نمی خواهم به آسیب شناسی نه بگویم، اما این باید در کنار زیبایی شناسی باشد. زیبایی های این رشته را در کنار آسیب شناسی ببینیم. وقتی زیبایی های شعر ولایی را به عموم مردم معرفی می کنیم، کم کم زخم ها از بین می رود.

حبیبی خشاسبی با بیان اینکه علاوه بر زیبایی های اشعار فهیم علوی آسیب هایی نیز دارد، اظهار کرد: در این عرصه نیز آسیب هایی مانند سایر عرصه ها دیده می شود. این شخصیت آنقدر بالاست و آنقدر بالاست و آنقدر در معراج و بندگی است که عده ای به ورطه غلو افتاده اند، این فقط برای امروز نیست; در قرن دوم از زمان ابوالخطاب کوفی تا زمان ما بوده است. عده ای به ورطه غلو افتاده اند و شعرشان این مشکل را دارد. باز هم این شخصیت به قدری بالاست که عده ای تلاش کرده اند و نتوانسته اند به آن درجه برسند و دچار غفلت و گناه شده اند و آن طور که باید در اشعار خود حرمت پروردگار را رعایت نکرده اند.

وی سپس درباره آسیب های شعر علوی در زمان ما گفت: متأسفانه سعی می کنیم به نوعی حضرات معصومین را با خودمان مقایسه کنیم و فکر می کنیم شخصی مثل امیرالمومنین در موقعیت های مختلف احساساتی که ما داریم را داشته و کرده است. کاری که ما انجام می دهیم.” این موضوع ما را در شعر امروز بیش از آن که غلو کنیم غافل و گناهکار کرده است و اشعاری می نویسیم که دون شأن امام و پایین آوردن مقام کلامی و ملکوتی مولا است. این نکته می تواند لغزنده ای در شعر امروز باشد.

این شاعر در تشریح آنچه در شعر علوی می توان کرد، تصریح کرد: فضایل سیاسی و اجتماعی مولا امیرالمومنین شاید در متون تاریخی و تحلیلی مطرح شده باشد، اما در شعر و ادبیات به این موضوع بسیار کمتر پرداخته شده است. ما در اشعار خود بیشتر به جایگاه امامت امام و عبادت و روحیه مبارزی و شجاعت و دلاوری ایشان می پردازیم و شاید در شعر فارسی کمتر به عدالت علوی و شیوه های اجتماعی شدن و حکومت داری پرداخته شده است. و بنای ملت علوی. من معتقدم در زمان ما نیاز به پرداختن به این مسائل بسیار است زیرا اولاً ما را امیدوار می کند و ثانیاً ما را برای جامعه ای که بعد از ظهور پیامبر موعود (ص) با آن روبرو خواهیم بود آماده می کند. امروزه مخاطبان شعر فارسی تشنه شنیدن حکومت علوی، توسعه شرایط عدل علوی و ورود جامعه علوی به شعر هستند و این پرسش می تواند مسیر و اثر باشد.

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.